سوالهای من

داريوش مهرجويي

جمله «آنچه در گذشته بوده اشتباه بوده» بهترين توصيف از سياستي است که اين روزها به شکل افراطي در وزارت ارشاد اعمال مي شود اما ظاهراً کسي به عواقب آن نمي انديشد،هيچ کس فکر نمي کند که چنين تفکري قرار است فرهنگ و هنر ما را به کجا برساند؟ مدتي است اين سوال از ذهنم پاک نمي شود و حالا اين روزها که ماجراهاي «اين نباشد و آن نباشد» به تابلوي اصلي جشنواره فيلم فجر بدل شده، علامت سوال ذهن من مدام بزرگ تر مي شود.در سه سال اخير مواضع و سياست هاي هنري وزارت ارشاد هم نامعقول بوده و هم متناقض . چه اتفاقي افتاده است که يکباره هر آنچه مربوط به چهار سال قبل و سياستگذاران قبلي وزارت ارشاد بوده اشتباه تلقي مي شود. انگار اين حذف ها قرار است اشاره به اين باشد که سياست گذاران فرهنگي دوره قبل هر چه کرده اند اشتباه و خطا بوده و راه درست را ما به شما ابلاغ مي کنيم. حالا بگذريم از اينکه تعاريف و قاعده هاي اين راه صحيح هم مشخص نيست يا مشخص است و اعلام نمي شود و ما فقط در جريان نتيجه قرار مي گيريم. بدون آنکه مشخص شود اين حقانيت را از کجا آورده اند که به اين شکل نتيجه سياست هاي خود را اعلام مي کنند که «هر آنچه در گذشته بوده بر خطا بوده»؛ اين يعني سياست «نبودن بهتر از بودن است». در حالي که در آيين نامه ها آمده است وظيفه و مسووليت وزارت ارشاد، اعتلا بخشيدن، متحول کردن و رونق بخشيدن است به فضاي توليد و عرضه کالاي فرهنگي است تا بتوان فرهنگ ايراني- اسلامي را صادر کرد و به گوش دنيا رساند. حالا اگر قرار است نبودن بهتر از بودن باشد صدايي نمي ماند که به گوش کسي برسد. سوال اينجا است ؛آقايان اين چه سياستي است؟ اين روزها آثار بهترين فيلمسازان ما جايي در بازار فرهنگي داخلي ندارد. فيلم هاي جعفر پناهي، بهمن قبادي، ابوالفضل جليلي و... در جشنواره هاي خارجي عرضه مي شوند و به عنوان نمايندگان فرهنگ و هنر ايران شناخته مي شوند، اما اين هنرمندان در ايران فقط با مخالفت ها دست و پنجه نرم مي کنند. حال آنکه نقش سينماي ايران در شناساندن هويت فرهنگي و ملي ما در خارج از کشور در تمام اين سال ها بر هيچ کس پوشيده نيست. چه کسي و با چه توجيهي علمدار اين سياست است؟ اين سياست ها از کجا نشات مي گيرد. به خودم مي آيم و مي بينم پر از سوالم پرم از علامت سوال هايي که مدام بزرگتر مي شوند. پس بگذاريد اينها سوال هاي من باشد از مسوولان فرهنگي